Kubera mudra: μια άσκηση για να προσελκύσεις τον πλούτο και την καλοτυχία

«Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε. Όλα αυτά που είμαστε προκύπτουν από τις σκέψεις μας. Με τις σκέψεις μας χτίζουμε τον κόσμο»

Βούδας

 

Είναι στιγμές που αισθανόμαστε ότι τίποτα στη ζωή μας δεν πάει καλά. Ατυχίες στη δουλειά, λογαριασμοί που πνίγουν κάθε ευχάριστη σκέψη, ανθρώποι που θεωρούσαμε φίλους να μας γυρίζουν την πλάτη τη στιγμή που τους έχουμε περισσότερο ανάγκη, μπορούν να βυθίσουν την ψυχολογία μας στον ασφυκτικό πυθμένα της απελπισίας, της απογοήτευσης, και εγκατάλειψης. Αλλά ακόμα και πιο μικρά παραδείγματα, όπως το να μην βρίσκουμε μια θέση να παρκάρουμε, ή να χάνουμε το λεωφορείο μας, ή απλά να μας χύνεται λίγος καφές στα ρούχα, είναι ικανά να κάνουν όλη την υπόλοιπη μέρα μας να πάει στραβά.

Τι περισσότερες φορές αμυνόμαστε, ρίχνοντας το φταίξιμο στην τύχη, στην κοινωνία,  ακόμα και στην «προηγούμενη ζωή» μας, σε κάποιον ή κάτι άλλο υπαρκτό και μη, κρύβοντας τον εαυτό μας πίσω από την μάσκα του «θύματος» στο ασφαλές καταφύγιο της «ατυχίας». Η άμυνα είναι μια απολύτως φυσική αντίδραση που πηγάζει από το ένστικτο της επιβίωσης. Όμως, από ποιόν στ’ αλήθεια αμυνόμαστε; ποιός είναι ο πραγματικός μας εχθρός;

Αν πείσουμε τον εαυτό μας, ότι για όλα όσα μας συμβαίνουν καθημερινά ευθύνεται κάποιος ή κάτι άλλο, είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε τη ζωή μας σαν ένα πιόνι μιας προγεγραμμένης μοίρας, που καμία δύναμη στον κόσμο δεν μπορεί να αλλάξει. Παράλληλα οι δράσεις μας, και η συμπεριφορά μας απέναντι στους άλλους θα δημιουργεί αλυσιδωτές αντιδράσεις, κι αυτός ο κύκλος των επαναλήψεων δεν θα σταματάει ποτέ.

Πόσο εύκολο όμως είναι να αλλάξουμε την τύχη μας;

Στα λόγια είναι πολύ απλό, αρκεί να αδειάσουμε το νου μας από τις δυσάρεστες σκέψεις, και να τις αντικαταστήσουμε με ευχάριστες. Στην πράξη όμως συχνά αποτυγχάνουμε. Συνήθως αυτό συμβαίνει είτε γιατί υποσυνείδητα πείθουμε τον εαυτό μας ότι δεν είμαστε άξιοι της ευτυχίας, είτε γιατί επιθυμούμε κάτι υπερβολικά πολύ με αποτέλεσμα η μη εκπλήρωση της επιθυμίας να μας φέρνει εξίσου υπερβολική δυστυχία, είτε γιατί δεν δίνουμε εξίσου μεγάλη σημασία σε όλα όσα ήδη έχουμε πετύχει. Όποιος κι αν είναι ο λόγος, το πρώτο και ίσως πιο σημαντικό βήμα είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι εμείς οι ίδιοι χτίζουμε τον κόσμο μας και την πραγματικότητά μας, και η βάση αυτής της πραγματικότητας είναι οι ίδιες οι σκέψεις μας.

Στην ινδική παράδοση υπάρχει μια άσκηση αφιερωμένη στον θεό του πλούτου και της ευημερίας τον Kubera. Σύμφωνα με την ινδική μυθολογία αν κερδίσεις την εύνοια του Kubera, εκείνος θα σου προσφέρει πλούτο, ευημερία και καλή τύχη στα έργα σου (Wikipedia, 2022). Η άσκηση koubera mudra, όπως και όλα τα μούντρα, είναι συμβολική και δεν έχει να κάνει με επίκληση σε κάποια ανώτερη δύναμη. Τα σύμβολα ασκούν ανέκαθεν μεγάλη επιρροή στο υποσυνείδητό μας, ίσως μεγαλύτερη κι από τις λέξεις (που και αυτές στην τελική είναι σύμβολα που διευκολύνουν την επικοινωνία μας). Παράλληλα η σωματοποίηση του συμβόλου, η έκφρασή του δηλαδή μέσα από τη στάση του σώματός μας, καθιστά την επιρροή του συμβόλου ακόμα πιο δυνατή, καθώς γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ της πρόθεσης (την νοητική/πνευματική μας υπόσταση), και της πράξης (την υλική μας υπόσταση).

Πώς εκτελούμε λοιπόν την άσκηση;

Ενώνουμε τις άκρες του μεγάλου δαχτύλου με την άκρη του δείκτη και του μεσαίου, ενώ ακουμπάμε τις άκρες του παράμεσου και του μικρού στο κέντρο της παλάμης (Ayurwiki).

O αντίχειρας συμβολίζει το σθένος, το θάρρος και την αυτοπεποίθηση, ο δείκτης το πνεύμα, τη σοφία και τη γνώση, ενώ το μεσαίο την πρόθεσή μας να εκπληρώσουμε το σκοπό μας, με σύνεση και δικαιοσύνη, ενώ λέγεται ότι ενώνοντας τα τρία δάχτυλα, ότι η ενέργεια της πρόθεσής μας μεταφέρεται στο σύμπαν, φέρνοντας την επιθυμητή αφθονία ή εκπληρώνοντας κάποια επιθυμία μας (Yogapedia & Ashish, 2022).

Στη στάση του διαλογισμού που μας βολεύει περισσότερο ακουμπάμε τα χέρια πάνω στα γόνατα και με τις παλάμες να κοιτούν προς τα πάνω κάνουμε την χειρονομία kubera mundra. Αδειάζουμε το μυαλό μας από τις διάφορες σκέψεις, και εστιάζουμε την προσοχή μας στην πρόθεσή μας, οραματιζόμενοι την ενέργειά μας να ρέει από τις άκρες των τριών ενωμένων δακτύλων προς το σύμπαν (Ashish, 2022).

Λίγα τελευταία σχόλια…

Για να κάνουμε την πρόθεσή μας ακόμα πιο δυνατή είναι σημαντικό να είναι σύντομη, και να την εκφράζουμε με τρόπο σαν να έχει ήδη ολοκληρωθεί. Αποφεύγουμε να χρησιμοποιήσουμε λέξεις όπως «θα ήθελα» , «επιθυμώ» κλπ., κι αντ’ αυτού προτιμάμε φράσεις όπως «είμαι…», «έχω καταφέρει…» κλπ.. Επίσης αποφεύγουμε να χρησιμοποιήσουμε αρνητικές λέξεις όπως το «δεν». Τελευταίο και πιο σημαντικό είναι … να την ξεχάσουμε. Αν συνεχίσουμε να τη σκεφτόμαστε και μετά την άσκηση, είναι σαν να μην έχουμε εμπιστοσύνη στην ενέργειά μας, ενώ παράλληλα χάνουμε την ομορφιά του παρόντος, και κινδυνεύουμε να προσκολληθούμε σε μία ιδέα, και κατ’ αυτόν τον τρόπο να τη διώξουμε μακριά μας, καθώς όσο περισσότερο εστιάζουμε σε κάτι ως μη εκπληρωμένο, τόσο περισσότερο υποβάλουμε τον εαυτό μας στην ιδέα ότι η πρόθεσή μας δεν θα εκπληρωθεί.

 

Βιβλιογραφία:

 

 

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *